W oczekiwaniu

Nastała Wielka Sobota. Czas wyciszenia i oczekiwania. Poczułam dziś ten spokój, spowolniłam myśli i... siebie całą. I choć sporo dziś do zrobienia miałam, wypełniał mnie spokój. Powolutku realizowałam swoje punkciki i może nawet sprawniej to wszystko wyszło, niż kiedy gonię i czuję wewnętrzną presję i niepokój. Niech ta cisza, refleksja i zamyślenie, wypełniają dziś każdego z nas. Z wdzięcznością, w radosnym oczekiwaniu na Wielki Dzień, na zwycięstwo życia nad śmiercią, na Króla i Pana mojego, płynie mój czas. Czekam na jutro...💗

W nieoczywistej odsłonie

Wszystko można wykorzystać w dowolny, 

podyktowany przez wyobraźnię sposób.

Nasza nie zna granic:-)

Dzięki temu starociowe przedmioty żyją.

Pełnią nowe, bardzo ważne funkcje:-)

I nie wyobrażam sobie w tej roli niczego innego.

Pojemnik na cebulę na przykład znalazł swoje miejsce 

na ściennej półeczce z przeznaczeniem na klucze.

Wielki Czwartek

W pierwotnym chrześcijaństwie, trzy dni przed Wielkanocą, w Wielki Czwartek, odprawiano trzy msze: dla poświęcenia olejów, dla ludu i dla grzeszników. Był to dzień publicznego pojednania z pokutnikami.
Podczas mszy świętej grzechy odpuszczał grzesznikom w imieniu biskupa diakon. Pokutnicy klęczeli w przedsionku kościoła. Oczekiwali, aż duchowny sprawujący mszę św. zaprosi ich do ołtarza. Wówczas na znak odpuszczenia grzechów nakładano na nich białą szatę. Zwyczaj ten przejawiał się później w kultywowaniu rytualnego obmywania wodą na znak oczyszczenia z grzechów. Przyjęto też, że każdy tego dnia powinien wykąpać się w rzece, by czystym przystąpić do świąt. Był to również ostatni  dzień porządkowania domostw po zimie. W tym dniu na wsiach obijano chałupy leszczynowymi kijami, by odgonić diabła. Po mszy zaś urządzano huczne kolacje w nawiązaniu do Ostatniej Wieczerzy:-) Współcześnie, kult wody i obmywania praktykuje się podczas Wieczornej Mszy Wieczerzy Pańskiej, obmywając stopy dwunastu duchownym lub ubogim mężczyznom. Na wspomnienie Ostatniej Wieczerzy, podczas której Jezus obmył stopy swoim uczniom. W pierwszym dniu Triduum Paschalnego cichną dzwony, zamiast nich zaś rozbrzmiewają kołatki. Na znak jakby postu dla uszu. Dzwony usłyszymy w Niedzielę Zmartwychwstania, jako symbol zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią:-)

Sesja profesjonalnie

Nie potrafię machnąć ręką... Szczególnie, kiedy zobaczę coś w swojej głowie. Wówczas wiem, że tak może być i do tego dążę. I dobrze to i nie. Z jednej strony, wszystko jest dopracowane, z drugiej jednak, wciąż gonię za swoimi wyobrażeniami:-) Ale taka już jestem i taką siebie akceptuję. Stąd też prace remontowo-porządkowe w pracowni nie mają końca. Codziennie sporo tej czysto fizycznej roboty, ale jakże jestem szczęśliwa, kiedy wszystko nabiera właściwego rysu:-) Regały dopiero dziś dopięte na ostatni, no przedostatni guzik:-) Jutro jedynie dopieścić trzeba jeszcze, ale wszystko najtrudniejsze już za nami. Dziś też podjęłyśmy remont kolejnego, ostatniego już pomieszczenia, mieszczącego się przy wejściu. Tuż przy tym, w którym `wyburzyłyśmy` w ostatnich dniach ściankę:-) Owo pomieszczenie pełniło dotąd rolę... graciarni, w której złożone zostały wszelkie dziedziczone  sofy i siedziska. Dodam, że OKROPNE! Miałyśmy zamiar odnowić je i w przyszłości wykorzystać, jednak, na całe szczęście coś podpowiedziało nam, by zwyczajnie pozbyć się ich, a dodatkową przestrzeń wykorzystać inaczej.

Szare mydło i słońce

Najmocniej cieszę się dziś mydłem:-) 

Szarym, starym...